Autorzy tekstów, Cogiel Renata Katarzyna, Miesięcznik, Numer archiwalny, 2017nr12

Przyjaciel wierny

Renata Katarzyna Cogiel

dodane 2018-01-02 09:09

zdjęcie: Archiwum Apostolstwa Chorych

W kieszeni zawsze miał lizaki lub cukierki, chętnie rozdawał też różańce. Był znany ze swojego temperamentu, ale przede wszystkim z ogromnej życzliwości wobec ludzi.

Rodzice mojej mamy – babcia Rozalia i dziadek Wiktor – miesz­kali w przedwojennej kamienicy w centrum Katowic. Ich sąsiadami byli ludzie różnego pochodzenia i rozmaitych profesji. Na trzecim piętrze mieszkał na przykład lekarz z rodziną, a obok samot­ny architekt; na parterze pani pracująca w Urzędzie Miasta, a na drugim piętrze dwie rodziny kolejarzy. Wśród mieszkań­ców domu byli również państwo Cholscy, którzy sąsiadowali z moimi dziadkami przez ścianę. Krótko po wojnie trafili do Katowic jako przesiedleńcy ze Lwowa. Wiedli skromne i bardzo uczciwe życie. Z relacji mojej mamy, która dorastała wraz z ich dziećmi wiem, że cieszyli się szacunkiem i sympatią wszystkich sąsiadów. Drzwi ich domu były zawsze otwarte dla przybyszów, a oni sami go­towi, by udzielić pomocy każdemu, kto tylko tego potrzebował. Na początku lat 50. regularnie zaczął bywać u nich pe­wien kapłan, przyjaciel jeszcze z czasów lwowskich. Był nim ks. Jan Szurlej.

Smakosz i dobrodziej

Ksiądz Jan pojawiał się u swoich przyjaciół kilka razy w miesiącu. Przy okazji tych wizyt zawsze korzystał z cie­płego posiłku. Pani Cholska słynęła ze wspaniałej kuchni i jak można się łatwo domyślić, księdzu Janowi przygotowy­wała potrawy, które pamiętał z umiło­wanego Lwowa. Jego ulubiona solianka i piernik ze śliwkami były ponoć daniami, które każdorazowo pojawiały się na sto­le. Ksiądz Szurlej zasmakował również w typowo śląskiej kuchni i zdarzało się, że gospodyni przygotowywała dla nie­go rosół z makaronem i „kulała” kluski z dziurką.

Za te i wszystkie inne starania ks. Jan próbował odwdzięczać się swoim przyjaciołom – dyskretnie zostawiał na garderobie słodycze dla dzieci albo pod­rzucał gdzieś kilka par ciepłych rękawi­czek. Nigdy nie przychodził z pustą ręką. Obdarowywał także innych mieszkań­ców kamienicy, szczególnie biegające po podwórku maluchy. W kieszeni zawsze miał lizaki lub cukierki, chętnie rozda­wał też różańce. Był znany ze swojego temperamentu, ale przede wszystkim z ogromnej życzliwości wobec ludzi. Nic więc dziwnego, że przychodząc do państwa Cholskich, z czasem zaczął także „zahaczać” o pozostałe piętra, by zamienić kilka słów z innymi mieszkań­cami domu.

Dobro rodzi dobro

O swoich przyjaciołach ze Lwowa ks. Jan pamiętał nie tylko wówczas, gdy miał okazję posilić się przy ich stole, ale również wtedy, gdy sam mógł przyjść im z pomocą jako kapłan. Zwłaszcza w chwilach choroby któregoś z do­mowników spieszył do nich z posługą i zwykłym, ludzkim wsparciem. Jego obecność z jednej strony wnosiła zawsze jakieś nieopisane poruszenie, a z dru­giej sprawiała, że robiło się swojsko i bezpiecznie.

Państwo Cholscy, a później także inni mieszkańcy domu, bardzo cenili so­bie wierną przyjaźń ks. Jana. Wiedzieli, że mogą na niego liczyć i że w przypadku jakiejkolwiek biedy, on z pewnością ich nie zostawi. Ponieważ sam otrzymywał od ludzi wiele dobra, starał się to dobro przekazywać dalej. Zawsze miał dla in­nych czas, niekoniecznie dbając o własny wypoczynek. Jak wiemy, tempo życia odbiło się w końcu na jego zdrowiu. Chorował na serce, a trzeci z kolei zawał był przyczyną jego śmierci w 1982 roku.

30 grudnia br. mija 35 lat od chwili odejścia ks. Jana Szurleja do Wieczności. Całą wspólnotę Apostolstwa Chorych, której ks. Jan był duszpasterzem w la­tach 1964-1982, zapraszam do modlitwy za niego w tym dniu oraz do duchowej łączności z uczestnikami Mszy świętej o spokój jego duszy, którą odprawi ks. Wojciech Bartoszek.


Zobacz całą zawartość numeru ►

N P W Ś C P S
31 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
22 23 24 26 27
29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
Dzisiaj: 17.01.2018