Utracić coś, aby zyskać wszystko
Jezus nie komentuje, ani nie potępia „wyrachowania”, które Piotr odważył się wyrazić na głos w imieniu wszystkich uczniów, ale po prostu odpowiada: (...) "Każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy”.
![](http://wf2.xcdn.pl/files/comms/ODQzMmIwYjc2YWNj/19/02/16/811753a4b0a742ccacec102f3d193801_C930x620-uxEgl1.jpg.webp?conv=I18FAAAAA6ICbACk-vOi)
2024-07-11
Komentarz do fragmentu Ewangelii Mt 19, 27-29
XIV Tydzień zwykły
Niekiedy trudno jest kroczyć Jego śladami. Niekiedy nie jest łatwo świadczyć o Jezusie. Właściwie – nigdy nie jest to łatwe. Dobrze o tym wiedzieli – bo doświadczyli tego na własnej skórze - Jego uczniowie. Dlatego pytanie, które zadał Piotr, choć może brzmi mało „elegancko”, a nawet wydaje się nieco wyrachowane, w istocie nie powinno nas gorszyć. O jakim pytaniu opowiada dzisiejszy fragment Ewangelii? Piotr zapytał Jezusa: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą, cóż więc otrzymamy?”.
Jeśli jest zasługa – powinna być i zapłata. Tak przecież jest uczciwie i sprawiedliwie. Bo choć czasem mieli przywilej uczestniczenia w chwale Chrystusa, jak to miało miejsce na Górze Przemienienia, to jednak na co dzień bywało im naprawdę trudno. Wypędzano ich z synagog, a czasem nawet z miasta. Wiele razy nie mieli gdzie odpocząć i przespać się choćby przez kilka godzin, z dala od chodzących za Nauczycielem tłumów. A ileż razy dzielili los swego Mistrza, będąc adresatami tych samych co On drwin czy pogróżek. Czasem wisiało nad nimi całkiem realne niebezpieczeństwo pojmania, a nawet śmierci. A tymczasem gdzieś tam, z głębin pamięci, powracało wspomnienie spokojnego, prostego życia, jakie wiedli zanim poznali Jezusa. Czy za nim tęsknili, czy żałowali swoich decyzji? Niekiedy pewnie tak. Przecież nie zawsze przebywali na Górze Przemienienia, dużo częściej w "dolinach". A tam to pytanie o cenę wyrzeczenia uparcie wracało: Czy naprawdę warto było?
Jezus nie komentuje, ani nie potępia tego ich „wyrachowania”, które Piotr odważył się wyrazić na głos w imieniu ich wszystkich, ale po prostu odpowiada: „Zaprawdę, powiadam wam: Przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na swym tronie chwały, wy, którzy poszliście za Mną, zasiądziecie również na dwunastu tronach i będziecie sądzić dwanaście pokoleń Izraela. I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy”.
Oto jedyna godna zapłata. Jej dziedzicami jesteśmy my wszyscy, którzy odważymy się utracić coś dla Jezusa.